Uncategorized

Read e-book Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition)

Free download. Book file PDF easily for everyone and every device. You can download and read online Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition) file PDF Book only if you are registered here. And also you can download or read online all Book PDF file that related with Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition) book. Happy reading Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition) Bookeveryone. Download file Free Book PDF Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition) at Complete PDF Library. This Book have some digital formats such us :paperbook, ebook, kindle, epub, fb2 and another formats. Here is The CompletePDF Book Library. It's free to register here to get Book file PDF Origine du prénom Lionel (Oeuvres courtes) (French Edition) Pocket Guide.

Waardenburg, De verwerking van het leed bij Euripides Diss. Amsterdam, Hakkert, ; ix p. Minder en minder schijnt het nog zin te hebben om te blijven speuren naar de duistere oorzaken daarvan. Dit betekent niet, dat het lijden telkens het gevolg zou zijn van eigen schuld. Leed kan ontstaan door toedoen van anderen. De studie eindigt met een samenvatting en een Engelse vertaling hiervan. Het werk van Dr. This is an edition on the scale of Fraenkel's Agamemnon and Barrett's Hippolytus, in which, except in the section of the introduction concerned with Euripides' treatment of the myth and the interpretation of the play, Kannicht meticulously examines the literature and records every conceivable variant and interpretation.

It was, perhaps, a fortunate accident that Miss Dale's edition in the Oxford Series was published too late to receive more than passing mention in the Addenda, and it provides an interesting comparison in styles of editing, despite the very different scale on which Miss Dale was working. Her Helena, less satisfactory and more arbitrary to my mind than her Alcestis, is still in its crisp way designed to lead the student to grasp the essentials of the play as a whole, while not neglecting detailed problems of text, metre and interpretation.

Kannicht is more of a quarry, rich in ore so densely packed that its very wealth makes it hard to survey the field in its full extent and meaning, and illustrates the dilemma of classical editing after many generations of scholarly interpretation. Kannicht is well aware of this, for in his commentary interpretation precedes detailed commentary ; but none the less the weight of matter is daunting and, combined with his often praiseworthy caution and conservatism in the face of conflicting evidence, leaves the reader benumbed rather than energized.

Where Jebb's commentaries, however incomplete, held the reader's attention on the central theme, Kannicht's erudition tends to illuminate the particular at the expense of the perspective view. Nonetheless, he has done immense service to scholarship and provided a working base no future editor of the Helena or any other Euripidean play can ignore. The introduction deals firstly, and at great length, with the myth Stesichorus, Herodotus and Euripides' re-interpretation.

It is in this section that Kannicht eschews any detailed account of other interpretations of the play by earlier editors and concentrates on the philosophical antitheses which, he feels, underly the concept of the two Helens, rather than on the play's dramatic effectiveness as melodrama or tragi-comedy, which is in fact very real.

Miss Dale has the matter better in proportion. The second section is a thorough examination of the transmission of the text of the unannotated plays of Euripides at all stages and agrees largely with Zuntz's "Inquiry into the Transmission of the Plays of Euripides", especially in his description and evaluation of Manuscript L. This is a useful and full compendium which explains and justifies the rules by which Kannicht constructs his apparatus criticus and has useful appendices on the indication of characters and on orthography.

In the iambics false readings of Triclinius are mostly ignored, but Kannicht provides a separate Triclinian apparatus for the cantica which demonstrates Triclinius' methods of metrical revision — something which repays careful study. The history of the text is completed by a summary of editions and commentaries up to the present. The text of the Helena presents many problems to the editor which cannot be finally resolved and call for a declaration of personal preference.

Kannicht gives the evidence with unfailing diligence, but is, perhaps, unduly conservative in his attitude to correction, emendation and excision, where a positive proposal might bring greater clarity, if not certainty. For example, a comparison of the passages where Miss Dale prefers, sometimes. Finality is not possible in these and many other passages, but here is a massive corpus of reference and comment from which to advance, or perhaps to declare a truce.

As one would expect from this author, the introduction and commentary present simply and effectively a sound interpretation of the play with some useful cross reference to later dramatic work on the same theme. The somewhat laconic commentary, printed below the text, is designed mostly to elucidate the sense and explain simple grammar and syntax, and owes a good deal to Weil's and Page's editions. A somewhat attenuated apparatus criticus is provideds though it seems out of keeping with the purpose of the edition.

Some explanation of metre, which is entirely absent, would have been much more useful to students at this stage, and helped their appreciation of the play's development. The two argument, are given in translation, but not explained. A brief note on hypotheses in general would have helped to explain their relevance. The first and main section is concerned with the general interpretation of the play, and the second with the complex issue of the prologue.

In considering Euripides'dra- matic purpose, she argues, often repetitively, that the war against Troy is seen throughout, implicitly, if not explicitly, not as a personal vendetta for Helen's sake but as a panhellenic campaign for the dignity and freedom of Greece ; and that Agamemnon's sudden enunciation of this fact at ff. He returns, in other words, to a previous conviction which directed his policy before the play began. Much of what she says in her detailed argument shows real understanding of the methods and the limitations of Greek tragedy, but she falls into the error, which besets so much criticism, of directing her attention too exclusively to the critical theories of earlier commentators and, in particular, to Funke's article in Hermes, 92 He argues that the war is for Helen's sake alone and Agamemnon's panhellenic speech is a mere excuse and sham to cover his weakness.

The danger of criticism, apart from its essential tedium, is that the critic loses touch with the play and its author in the subtleties of counter-argument. There is, too, the danger Bradley fell. Like many previous critics, both Funke and Mellert-Hoffman push the logic of their case too far. I suspect that the truth is simpler. To argue that we must take as explicit a view of the war which is nowhere stated — and which is in fact contradicted both by actors and chorus — until Agamemnon's speech is to ignore all our evidence about Euripides' dramatic technique. For example, Euripides would surely have used the prologue as in the Troades to explain the purpose of the war if he had wished to make this point.

Equally, Funke's case, too, is overdone and he fails to see what Euripides has in mind. Mellert-Hoffman to her credit points the way, in what is the most convincing section of her analysis, when she demonstrates that Iphigeneia is a unitary character whose heroic determination springs from an essentially naive and loving character. So, despite her fear of death, she responds to Agamemnon's appeal to her idealism.

Mellert-Hoffman is right, too, to point out that there is no development of character in the modern sense, and that it is the pressure of external events which changes Iphigeneia's reaction to her sacrifice. The ' Iphigeneia in Aulis' is, I believe, another of Euripides' studies of the female mind. Iphigeneia's youthful naivete which can lead on to heroism is contrasted with the selfishness, ambition and lack of clear purpose which Euripides no doubt discerned in contemporary leaders.

His habit is to comment on contemporary events in this way, not to make them the theme of his plays. Achilles, portrayed as another somewhat naive but truly heroic character, helps to mark the contrast. Whether Agamemnon's argument about the effect of the war on the freedom of Hellas is a piece of opportunism or represents some deeper feeling is not really important. It seemed genuine to Iphigeneia and nerved her to accept death for a cause. Agamemnon's changes of heart, motivated firstly by his genuine love of Iphigeneia and then by the angry clamour of the army, fall naturally into place in a pattern familiar in other plays, and we see the anatomy of war and generalship as Euripides wished to present it.

The second, more technical section is a painstaking and occasionally quite acutely critical summary of differing views about the prologue. Mellert-Hoffman's conclusions are 1 that neither the anapaests nor the iambics can be proven to be uneuripidean by arguments based on text or speech usage, and 2 that the prologue as it stands — anapaests, iambics and then more anapaests — is demonstrably what Euripides intended and stands up to criticism both of its internal consistency and dramatic relevance.

She takes on some quite redoutable opponents, including Edouard Fraenkel, not without success. Her argument, if too dogmatically logical, deserves praise for its sense of theatre and for its thoroughness. It was well worth the printing ; but, nevertheless, the formal iambic prologue seems dramatically impossible in this middle position and future editors must still settle for an unsolved puzzle.

Mais ce qui manque surtout, c'est la vie, le relief, la couleur. La bibliographie cite le travail d'A. Elle nous dit p. Le Plato's Progress de G. Malcolm qui attaque la conception de la dialectique chez Ryle. Enfin, A. La biographie de Platon est encore moins connue que celle d'Aristote. La haute tenue scientifique du travail de R. Loriaux, dans son commentaire pp. Lorsque P. Sur le double plan philologique et philosophique, elle ne supporte pas la comparaison avec le remarquable ouvrage de R.

C'est la meilleure que je connaisse. Commentationes Humanarum Litterarum, vol. Pour chacun de ces dialogues, E. Leave it to us who are not possessed by the god and have only human wisdom, which is but a poor thing, such as it is, whereas you have a far nobler gift: divine madness p. Mais, dans la perspective qu'il adopte, E. Beck, ; ix- 1 17 pp. Signalons quelques inexactitudes. Texte und Kommentar. Straton von Lampsakos 85 p. Herakleides Pontikos p. Prix : 26 DM ; IX. Phainias von Eresos. Praxiphanes p. Prix: 26 DM ; X. Hieronymos von Rhodos. Register p. Prix : 38 DM Basel-Stuttgart, ; voll.

Wehrli, X, pp. Mais il faut croire que F. Gottschalk, Proc. Leeds Philos, and Lit. Section, XI, VI, , pp. Une seule remarque concernant le tableau des concordances X, pp. Wehrli, ni pourquoi. Celui-ci pourrait d'ailleurs contenir un renvoi au commentaire de F. Van 't Dack. Arnaldez pour l'introduction et les notes et J. Les notes et la traduction m'ont paru excellentes. Propos de table. Aemilius Scaurus, libri Car, en dehors de la richesse du fond, tout cela est souvent d'une finesse et d'un esprit dont les propos de table des anciens ne sont pas tellement coutumiers.

Hoffleit, Londres, Heinemann, ; un vol. Pour ma part, j'attends le volume suivant avec impatience. Meiggs and D. Oxford, Clarendon Press, ; 1 vol. Prix : 70 s. Hicks, en Plus tard, M. Meiggs et D. Dix-neuf inscriptions figurant dans le recueil de M. Coupe de Nestor av. Le monument de Glaucos av. Combat de Samiens en Egypte av. Vers av. Ces derniers sont denses et concis.

Le second recueil est beaucoup plus didactique. Il s'agit du Nouveau choix d'inscriptions grecques. Texte, traductions, commentaires, par I'Institut Fernand-Courby. Paris, Les Belles Lettres, ; 1 vol. Nouvelle Collection de textes et documents. Textes, traductions et notes. Wegner cite p. Caesari] laborum socius. Substantif mis en apposition, socius prend la valeur d'un adjectif : reges socii. Wegner suit les emplois de socius dans le vocabulaire de la vie pratique. Chez Caton agr. Il consacre une dizaine de pages p. Ainsi propose- t-il d'identifier avec des policiers, p. Chacun sait, au demeurant, que la police nocturne, qui compta au maximum 7.

Ross, Jr. Latomus, XXIV, , 3, p. Est-ce qu'ici M. La congiura di Catilina. La guerra giugurtina. Orazioni ed epistole. Versione con testo a fronte, note e appendici di Raffaele Ciaffi. Prefazione di Giuseppe Pontiggia Milan, Adelphi, ; un vol. Classici Adelphi. Prix: 6. La bibliographie mentionne les travaux les. Honsell, Quod interest, Munich, , pp. C'est fort bien. Faut-il expliquer ainsi que le lecteur, pour ce livre II, reste un tantinet sur sa faim? Que veut-on d'autre? Oui, mais en dessous de liberales, il y a YeXevdeQioq d'Aristote.

Le rappel de Att. Nous prenons acte. En ce cas, la corres-. Cornifici, Rhetorica ad C. Herennium, introd. Het belang van antieke retorische handleidingen is dan ook zeer groot : als het ware inlandse gidsen, belichten zij het standpunt van waaruit de antieke literatuur primair dient te worden beoordeeld. Nochtans is dit inzicht slechts vrij recent in de vakliteratuur op de voorgrond getreden. Men beschikte reeds over goede tekstuitgaven van de Rhet. Marx, Leipzig, ; verbeterde uitgave door W.

Trillitzsch, Leipzig, , maar een uitgebreide commentaar die precies de retorische leer centraal stelde, ontbrak. Wat de tekstuitgave betreft kon G. Calboli zich dan ook aan de editie van Marx — Trillitzsch houden, met dien verstande dat soms voor een variantlezing werd geopteerd, keuzen die in een aan de tekst voorafgaande Adnotatia critica pp. De commentaar echter vroeg een veel grotere arbeid : het opzet van de auteur is geweest, de tekst te verklaren tegen de achtergrond van de retorische traditie.

De primaire aandacht voor de literaire theorie — eigenlijk een vanzelfsprekendheid, maar zoals gezegd kreeg dit aspect vrij laat de aandacht — wordt aangevuld met veelzijdige historische, filologische en op de literatuurgeschiedenis betrekking. De vrij lange inleiding pp. Telkens waar nodig wordt van het probleem een status quaestionis gegeven, waarbij de auteur kritische bemerkingen en een persoonlijke optie voor een oplossing voegt : de schrijver is immers reeds lang op het domein van de retorische theorie in de Oudheid werkzaam ; deze uitgave is a.

De veelvuldigheid van de behandelde retorische, literaire en historische problemen, de aard van de Rhet. Een bibliografie besluit de uitgave. Een woord over de vertaling. Ze werd afzonderlijk uitgegeven. Bij een technisch Latijn als dat van de Rhet. Deze uitgave is niet enkel een monument van eruditie. Ze is een veelzijdige voorstelling van een belangrijk werk, dat de lezer a. De goed gedocumenteerde commentaar is daarbij een welkome hulp om in het labyrint de weg niet te verliezen.

Mynors, P. Je ferai maintenant quelques remarques, sur le texte des Bucolica uniquement: Bue. A ma connaissance, elle ne figure que dans le Moretanus IV c'est ce que disent les apparats de Sabbadini, de Saint Denis et. C'est ce que croit M. D'Anto then announces the scope of his study: "the reconsideration of some historical dates in the light of careful analysis and examination of some Horatian passages, Odes, I, 26, I, 36, II, 7, I, 14". Readers who come to this book expecting from its title that it is primarily "about Horace" will be at once on their guard.

Over pages promised to the dating and historical context of 4 Odes will daunt them, but they may be relieved to find that D'Anto cannot summarise his own book accurately : Chapter 3 has as its principal foothold in Horace's work Sat. These last two chapters make up only a third of the book, the first two being very long — too long to be undivided into sections : D'Anto favours a continuous but digressive argument. Thus Chapter 1 "Orazio da Atene a Filippi", pp. D'Anto then proceeds with no formal break to identify the personages of Odes, I, 36 and dates the poem to , written while Horace was with Cassius in the East , : in between comes the dating of Odes, I, 26 to the late summer or autumn of 43, its composition similarly argued for the period of Horace's service with Cassius The Chapter ends with some criteria for the dating of the Odes The even longer Chapter 2 "Orazio a Filippi", pp.

After analysis of the narrative of Philippi afforded by Plutarch, Brutus, 37 ff. He ascribes Odes, I, 14 to the anxious days before the second battle , then devotes the rest of the chapter to a long discussion of the fate of Horace after his flight — and of the other republicans The "Mercury" who saved Horace is identified as Messalla Corvinus : Mercurius celer is seen as an allusion to Messalla's command of the cavalry ; Horace is argued to have been a prisoner in Antony's train in Asia Minor, and to have reached Italy again in II, 6 to the September of 30, and sets Maecenas' first overture of friendship to Horace consequently in the autumn of 37 cf.

Chapter 4 considers the setting and literary temper of Sat. Arti di Napoli, , ff. Readers will inevitably quarrel with some of the supposed "references to historical or political situations", especially with some of the "implicit" ones. His early dating of the 4 Odes will cause surprise, but deserves attention. The book is handsomely produced : misprints are few and confined largely to punctuation : the review copy has been corrected by hand in a couple of places. The Index lists only "places discussed" this has the incidental effect of maximising the apparent Horatian content.

The omission of an index of subjects and persons is positively unhelpful and inexcusable in a study of this kind : it is strange how many scholars seem content to leave such an obstacle between the results of their labour and potential beneficiaries. Liber Fabularum ; recensuit Antonius Guaglianone. Augustae Taurinorum, in aedibus Paraviae, ; p. Venit libellis 2. Haec autem editio quoad textus criticen praestantissima, ni fallimur, est habenda post curas Havetianas. Nam recentissimus Parisiensis editor nimium quantum iuravit in verba Ludovici Havet, Britannus ex aliorum repertis farraginem commiscendo protulit.

Antonius vero Guaglianone per multos annos omnes codices denuo ipse inspexit, excep o libro illo Pithoeano, post Rosanboniano, nunc tandem Neo-Eboracensi delatus enim est in bibliothecam Pierponto-Morganiam! Norma textus denuo constituendi est codicum fides potius quam doctorum hariolationes.

Quam prudenter egerit monstrabit e. Similiter multis in locis. In libri calce adduntur testimonia de Phaedro vetera et medioaevalia, item indice, nominum, omnium verborum, poematum et versiculorum a quibus fabellae inchoantur. At una res legentium commoditati obstat : desunt in summis paginis numeri singulorum librorum et fabellarum. Die historisch-systematische Analyse dieser Forumredner ist die erste Absicht dieser Arbeit und der Verfasser setzt aus u.

Le terme est-il heureux? Il faut lire p. Toutefois, les auteurs. Sur ce point, on ne peut que les suivre ; et c'est sur ce point justement que leur livre est utile. Les syntagmes, Leyde, Universitaire Pers, ; vi p. Prix : 38,20 FF. Les deux premiers constituent les sources principales de l'auteur, mais on regrettera que M.

Quant aux etymologies, M. Chez Wace, lire Rou et non Roce. Basel, Liestal, Offsetdruck H. Grauwiller, ; un vol. Leur langue offre des traits picards et, plus rarement, wallons Einleitung, pp. Le glossaire pp. Ewald sans que l'on puisse expliquer ces omissions. Ainsi de s chius? Vient ensuite la bibliographie pp. L'ouvrage se termine par des notes sur certains mots du glossaire. Pour quelques-uns d'entre eux, on signale qu'on ne les retrouve pas dans d'autres textes.

Fu n'est vraisemblablement rien d'autre que la forme picarde courante du te. Jean-Claude Chevalier, Histoire de la syntaxe. Mais cela seul justifierait mal un livre de plus de sept cents pages. En conclusion, un livre important et profond. Rivenc, A. Leidse Romanistische Reeks, deel XI. Hall Jr. C'est ici que M.

Prix : 16 fr. Quelques menues remarques. Jacques Pohl Bruxelles, Palais des Aca-. Par exemple, p. Il serait bon, en effet, que nous connaissions l'extension de ces faits dans l'espace. D'ailleurs, une des conclusions que l'on retient du travail de M. Chadwick, Early Britanny, Cardiff, , pp. Rennes, Ed. Armoricaines, ; 2 vol. Michiels, ; un vol. Dascotte dans Les Dialectes Belgo-Romans, 19, p. Volume I. On lira dans la seconde partie de ce compte rendu la recension du travail de C.

Nous nous contenterons, pour notre part, de rassembler quelques notes de lecture sur l'utile mise au point de M. III, Il avait. Ruyer, H. Mucchielli et J. Citons, entre autres : H. Freyer, Die politische Insel. Eine Geschichte der Utopien von Plato bis zur Gegenwart. Leipzig, ; F. White, Famous Utopias of the Renaissance. Chicago, ; M. Berneri, Journey through Utopia. London, ; R. Graz, ; W. Krauss, Reise nach Utopia. Berlin, Parmi les recensements d'oeuvres utopiques C. Dubois cite ceux de R. Falke et R. Bliesener, E. Bloch, A. Duveau, H.

Kesting, H. Krysmanski, K. Neuwied-Berlin, Sannazaro, Arcadia ; Th. Coopland, Cambridge, Univ. Press, ; 2 vol. Prix :. L'entreprise en valait la peine. Je ne voudrais, en ces termes, qu'attirer l'attention sur ce grand ouvrage. Ce n'est pas un roman cependant. Introduction de J. Sa conscience lui importe avant tout. Ici aussi l'on se rapportera avec grand fruit aux tableaux des pp.

Certes, tous les noms dont il nous parle ne sont pas ceux d'inconnus. Sorel, Segrais ou Mme de La Fayette pour la. Picard et de R. Tout d'abord pour son plan. Il n'en est rien. Notre second reproche concerne la technique descriptive. Quelques confrontations nous permettent d'affirmer qu'elle est plus que discutable. Guibert ne signale pas. Quel est le format du volume? Les cahiers sont-ils complets? N'y a-t-il pas de cartons? Guibert ne nous l'apprend pas. En outre, si M.

Nous dirons pour les lecteurs de M. Nous passerons sur les innombrables coquilles. Que conclure? L'ouvrage se divise en trois grandes parties. Les erreurs sont innombrables, et trop nombreuses pour que nous n'en parlions pas. Si la Bibliographie d'A. Il reprend contact avec Rey p. La Religieuse ensuite. Castex et par M. Milner, y avait-il place pour un ouvrage comme celui que vient de publier M. Dietmar Rieger Jacques Cazotte. Heidelberg, Carl Winter, ; un vol. Ici, trois perspectives.

L'ouvrage de M. Letessier Lamartine. Le temps de la contemplation : M. Hugo, tel que le voit M. Pour finir, M. De tous ces contes orientaux, celui d'Adoniram, auquel s'identifie Nerval, est sans conteste le plus significatif. Si l'ouvrage de M. Guy Sagnes, aurait l'ennui comme source. Guy Sagnes. Est-ce parce que Les deux Greffiers sont de queB. II faut remercier M. La Corona d'Aroento. Serie Novecento.

Prix : 3. Je comprends mal l'ordre choisi par M. De Palazzeschi il cite notamment les recueils Viaggio sentimentale et Cuor mio Ce ne sont pas les seules lacunes que je voudrais relever. Ces Farfalle auxquelles M. Farinelli s'attache ne sont souvent que du plagiat pur et simple. Van Nuffel. Pour A. Clough sur les Asolani de et une tentative d'E. Bern,Francke Verlag, ; p. Of het woord de beide verschijnselen, die hier besproken zullen worden, ook het best typeert is een tweede 2.

Constructies als ik leer hem Frans en hij mij Duits voorbeeld van Den Hertog , die in het Nederlands en o. Bakker 8 heeft dat soort verschijnselen grondig onderzocht en de eerste constatering bij het lezen van zijn werk is dat samentrekkingen in veel verschillende vormen in het Nederlands aangetroffen worden, vooral in gecultiveerde taal. Bakker heeft eerst nagegaan hoe samentrekkingen in het verleden en door sommige hedendaagse grammatici beschreven werden.

Bakker toont op overtuigende wijze aan dat geen van beide verklaringen helemaal bevredigend is, maat dat een verklaring moet gezocht worden in een combinatie van twee eigenschappen, nl. Dit verband noemt hij in een eerste type syntactisch-contextueel. Een van de voorbeelden die Bakker het uitvoerigst beschrijft is Daar komt nog bij dat rode bloemen op een hartstochtelijk temperament wijzen en witte op onschuld. Waarom dan toch syntactisch-contextueel?

In loon- en prijsverhoging wordt de relatie die tussen loon- en vorming bestaat compositorisch- contextueel genoemd. Elevatie komt niet alleen in samenstellingen, maar ook in afleidingen voor : eigenwijs- en koppigheid, be- en verwerken. Bij im- of expressionisme, nog meer bij substan- en adjectieven zal voor menigeen de grens overschreden zijn van wat men in het Nederands kan accepteren. Het bestaan van dit soort samentrekkingen, waarmee Charivarius de spot gedreven heeft rid- en runders, vo- en vlegels, met vul- en lippen, enz. Bakker, die in de eerste hoofdstukken met veel zorg begrippen gedefinieerd heeft als subject, predikaat, vaste groep, permutatiegroep, de elementen S, L, A, P, enz.

Het boek munt uit door zijn rijke inhoud 1 ,door de bijzonder precieze en genuanceerde. Een heel ander verschijnsel, een fonetisch verschijnsel — echter met interessante gevolgen op het grammatikaal en semantisch vlak — is het onderwerp van de korte studie van Van Haeringen G. Amsterdam, N. Prijs : fl. Het is een bekend feit dat de intervokalische d in tal van Nederlandse woorden in de uitspraak vervangen werd en wordt door eensemi-vokaal,; rooie, goeie- ofw ouwe ; de d kan zelfs helemaal gesyncopeerd worden, wat het verlies van een syllabe tot gevolg kan hebben.

Zo zijn niet alleen vormen ontstaan als la en vergaren maar ook doubletten als ijl en ijdel. Uitzonderingen zijn er nochtans wel, maar daarom zegt Van Haeringen met nadruk dat er geen strikte regels bestaan, wel tendenties. Bij elk der besproken voorbeelden heeft Van Haeringen met veel zorg nagegaan welke vorm in de spreektaal en in de schrijftaal gebruikelijk is en of daarbij verschillen in stijl en gebruikssfeer en invloeden van de schrifttaai op de spreektaal waarneembaar zijn.

Huisman over de Italiaanse plaatsnamen in Nederland : B. Hekket verdiept zich in A reconsideration of the etymologies of Daventry and Deventer, en laat de oorsprong van beide toponiemen teruggaan op een adj. Gvsseling put grotendeels uit zijn Corpus der Nederlandse teksten tot zo goed als persklaar , maar ook uit andere tekstedities en onuitgegeven handschriften, bij een overzicht van Het aanwijzend voornaamwoord gene bij toponiemen, gebruik dat thans uitgestorven is, maar voor de Middeleeuwen streek voor streek nagegaan wordt.

Buitenhuis oppert bezwaren tegen de bijdragen in het vorige nummer van G. Du- jardin en J. Goossens, in De representativiteit en interpretatie van naamkundige gegevens voor het onderzoek van de spreiding der familienamen, waarop een antwoord van G. Dujardin : Nog. Goossens : Over de representativiteit van telefoongidsen en karteringstechnieken bij het geografisch onderzoek van familienamen.

Tot slot volgt de zeer uitvoerige, gebruikelijke tijdschriftenschouw.


  • ESCAPE : Tales of adventure, intrigue, fantasy and drama with a touch of humor. Escape to another time and another place..
  • Remando;
  • Find Yourself, Find Your Work!
  • best Kindle Store images on Pinterest | Kindle, Author and Writers!

Ampe, S. Hij is volkomen in zijn taak geslaagd en brengt ons in enkele schitterende hoofdstukken een grondige analyse van de structuur, de bronnen en de leer van de Tempel. Wat ons het meeste belang inboezemt, is natuurlijk het filologische aspect van de teksteditie, die volgt vanaf p.

Bij het lezen van de verantwoording die afgelegd wordt over de wijze van uitgeven pp. Op dit ene puntje na, verheugen we ons over de gevolgde methode die vele waarborgen biedt voor de filologische bruikbaarheid van de tekst. Toch zijn er in deze tekst talrijke woorden en die voor een niet-filoloog soms ook voor een filoloog!

Wat we het meeste missen, is een woordenlijst! Nu weet ik best dat aan deze teksteditie geen taalkundige belangstelling ten gronde ligt. Maar men vraagt zich toch af, waarom een uitgever die bewijst op de hoogte te zijn van de filologische desiderata en daar rekening mee houdt zie Uitgavetechniek , die zijn tekst op een bruikbare manier tracht te brengen, die zich dus duidelijk bewust is van de taalkundige waarde van het geboden materiaal, direct het meest nuttige — een Glossarium — ongedaan laat.

Het hoeft geen betoog dat, speciaal voor de verwaarloosde 16e-eeuwse taal, zo'n woordenlijst bizonder welkom zou geweest zijn. Op die manier zouden we trouwens, van bevoegde zijde wat in dit opzicht niet het geval is met het Mnl. In het Nederlands van de schrijver komen enkele vlekjes voor, bv. Sassen, Zeventiende-eeuwse teksten Prijs : fl. Dit is een uitstekend idee. Dit nu is precies de bedoeling van de samensteller : de moeilijkheden werden gegradeerd. Lastig is wel dat de verklaringen achteraan geordend werden, terwijl die toch gemakkelijk onderaan iedere bladzijde konden gegeven worden.

Le premier de ceux-ci, W. Prix : 35s. Tout cela est excellent.

La révélation des Pyramides - Le film en français

British Authors Series. Prix: 25s. On ne peut que sortir enrichi de sa lecture. Ontmoetingen, dl. Vier hoofdstukken, respectievelijk gewijd aan Dubliners, A Portrait of the Artist as a Young Man, Ulysses, en Finne- gans Wake, bieden een boeiende analytisch-interpreterende visie op het werk van Joyce en hieruit blijkt dat J.

Duytschaever zich geen moeite heeft gespaard om recente studies in zijn eigen betoog constructief te verwerken. Prijs: DM In dit woordenboek is zoveel mogelijk gestreefd naar beknoptheid, gepaard gaande met volledigheid. De beknoptheid werd bekomen door een streng wikken en wegen van de relevantie van sommige spelvarianten en door het weren "van overbodige synoniemen-opsommingen bij de vertaling.

Dat dit lang niet gemakkelijk was, lezen we in de zeer gedetailleerde Inleiding pp. Deze zorgvuldige verantwoording van de uitgave-techniek is een model in het genre, en op zichzelf het lezen en overdenken meer dan waard. Ze geeft een uitstekend idee van de scrupuleuze, hoog-wetenschappelijke werkwijze, die we op de voet volgen kunnen. Prix : 98 F. Het Gallo-Ro- meinse grondgebied werd weliswaar slechts gedeeltelijk daarbij betrokken. Deze lacune wordt nu met de belangrijke studie van M. Morlet gevuld. De ingehaalde oogst is overweldigend. Dat was dan ook te verwachten vooreen gebied waar het succes van de Germaanse onomastiek zo groot was dat in de 9 e eeuw bijna gans de inheemse bevolking namen van Germaanse oorsprong droeg.

Hiertoe heeft S. De Inleiding pp. De indeling gebeurt alfabetisch, met als lemma het eerste bestanddeel van de namen. Dit is des te meer jammer daar de gegeven index pp. Deze index had uitsluitend beperkt moeten blijven tot verwijzing voor varianten naar de grondvorm.

Het is onmogelijk bij een dergelijke rijkdom aan gegevens een exhaustieve commentaar te geven, net zo min als men een woordenboek grondig kan bespreken zonder het eerst lange tijd gebruikt te hebben. Meestal wordt niet geargumenteerd, een door anderen reeds gegeven interpretatie wordt zonder meer verworpen, vervangen of aanvaard. Houdt men echter rekening met de omvang van dit werk, dan gaat men daar niet alleen spoedig in berusten maar zelfs begrijpen dat het soms moeilijk anders kon.

Ieder zal allicht inzien dat een studie als deze, waarin men haast bij iedere naam voor een nieuw probleem komt te staan, niet vlekkeloos kan zijn. Om hiervan een voorbeeld te geven, kiezen we enkele plaatsen uit letter A :. Abb- : er bestaat een mogelijkheid dat deze naam ook van Keltische oorsprong zou kunnen zijn, o. Hoewel niet bewezen, zou deze veronderstelling toch volledigheidshalve moeten vermeld worden. Ad- : slechts enkele van de gangbare interpretaties worden gegeven, er is blijkbaar een willekeurige keuze gedaan ; zo bv.

Ta vernier- Vereecken, Gentse Naamkunde, p. Deze hypothese is beslist interessant. Bij Adar-, Adr-, is S. Ofwel ontbreekt hier een schakel in de redenering, ofwel spreekt Schrijfster zich op de twee bedoelde plaatsen tegen. Agil- zou een eenvoudige uitbreiding van het ag- element zijn. Tavernier- Vereecken geeft echter o. Aig- doet S. Ook semantisch is dit beter aanvaardbaar. Dit, en de lange lijst kanttekeningen die nog zou kunnen volgen, doen weinig afbreuk aan onze waardering.

Zelfs al zijn we het niet overal eens met de gegeven verklaringen, hoofdzaak is dat de Germanistiek hier een haast onuitputtelijke schat aan gegevens vindt, waaruit zonder de minste twijfel zeer interessante conclusies kunnen getrokken worden. Preis : DM 36 herangezogen hat, bestimmen gleich den eignen Boden dieser Arbeit. Erstens gilt es den Begriff Vergebung. Im Geniedrama wird die Vergebung eingegliedert als Gegenmotiv zur Rache.

Die Verfasserin hat nicht die Absicht eine Geschichte des Vergebungsmotivs herauszuarbeiten, sondern den Beweis zu liefern dass die Vergebung ein die Dramenstruktur bis ins Innerste bestimmendes Motiv darstellt. Weder im formalen noch im inhaltlichen Bereich kann ein eigentlicher Entwicklungsprozess vorausgesetzt werden. Eine Interpretation nach der Methode des vierfachen Schriftsinnes. Bern, Francke Verlag, ; 1 vol.

Menu de navigation

Diese Frau wird als typische Vertreterin des weiblichen Geschlechtes geschildert. Der moralische Schriftsinn gibt die Lehre, die der Leser des Romans ziehen soll. Der anagogische Sinn weist in die Zukunft. Er deutet auf letzte Dinge. Raison est en effet synonyme de vue claire de toutes choses. Dans un dernier chapitre, W. Jeffrey Sammons, Heinrich Heine. The Elusive poet. Le livre de Horst Steinmetz, Lessing. Prix: A cette tendance, la D. L'article tout entier constitue un plaidoyer pour plus de rigueur, rigueur qui n'est d'ailleurs ici qu'une des conditions d'une attitude plus strictement scientifique.

Storm und P. Ausgabe in Verbindung mit der Theodor-Storm-Gesellschaft hrsg. Bernd Berlin, E. Schmidt, ; S. Preis : 25 DM. Brief Nr. Handbuch der deutschen Literaturgeschichte, Zweite Abteilung, Bibliographien, hrsg. Prix : 28 frs suisses , sera certainement un livre bienvenu. Cependant, on peut, comme toujours dans ce genre d'ouvrages, en contester le plan. Somme toute, le plan du livre est clair et l'on trouve rapidement le paragraphe que l'on cherche. Pourquoi, M. Ce qui est dit, pp. Les questions ne manquent pas. Travaux du Centre. Prix I fr. Pour L. Bravo [Philologie, histoire, philosophie de l'histoire.

Vercauteren Le Moyen Age, pp. Goriely Le Socialisme, pp. Owen, P. Leroux et L. LXXXI, pp. Prudent, M. Masai La notion de Renaissance. Causes et. Joris La notion de ville, pp. Il ne propose aucune solution personnelle de rechange. Tous ne partageront pas sa confiance dans les essais de typologie de H. Stoob et de G.

CorsoulograTk

A ces questions, M. Ils ne se distinguent donc pas du milieu juif. Les collaborateurs du Centre national de recherches de logique rejoignent la constatation initiale faite par M. Est-ce un bien, est-ce un mal? Chacun jugera. Colin-Bourrelier, ;. Edited by Kimambo I. Nairobi, East African Publishing House, ; one vol. Price : The focus is on the African inhabitants of Tanzania, and four of the ten authors are African. By design, detailed work on the coast and islands of Tanzania, and upon aspects of the colonial administrative structure, has been omitted.

Isariah N. We look forward with eagerness to more detailed work by Kimambo on these themes.

Lionel Gossman on The Nazarene Painters of the Nineteenth Century

Edward A. Gwassa discusses the different types of African resistance to the German invaders, but his analysis has problems with the definition of terms and, unfortunately, it soon turns into a mere listing of specific events of resistance. Iliffe provides an excellent basis for a wider study. Additional research is clearly needed on this important theme of Tanzanian history. As a whole, this volume serves a useful purpose, and along with B. Ogot and J. It is not, of course, a history of Tanzania, but rather a series of paper relating to the history of Tanzania by authors with widely differing perspectives and skills.

Since it is yet still too early for an extensive history of Tanzania — there are too many gaps in the knowledge of important sections of the country — this is not a serious criticism. It is to be hoped that the Department of History in Dar es Salaam will continue to sponsor and publish such collections of papers, signalizing the steady progress made in understanding Tanzania's past, in the future. Celui de M. Aussi font- ils appel aux lecteurs pour leur signaler erreurs et omissions. XVI, , pp. Leuridant, se place aux pages du t. Nous lui devons un chaleureux merci.

XL, , pp. Signalons quelques documents encore utilisables. Le compte de la massarderie de Mons de n'a pas disparu, mais se trouve aux Archives de la Ville de Mons. Prix: 12 fr. Bloch et R. C'est une constatation. On s'en plaint. La Collection de Guizot, certes, mais elle date de ! Colgrave et R. Holmes, Jr. King, dans The Modern Language Review , , , p.

Get PDF Origine du nom de famille GROUT (Oeuvres courtes) (French Edition)

Minis, dans Neophilologus , 50, , p. Compte rendu: G. Paris et J. Loth, dans Romania , 29, , p.

Créer un compte

Brunel, dans Journal des savants , , p. Hamilton, dans Modern Language Notes , , , p. Herbert Alexander, dans The Romanic Review , 11, , p. Foulet, dans Romania , 46, , p. Essays in Literature and Criticism, , Compte rendu: T. Akademisk avhandling , Stockholm, Marcus, , p. Petit de Julleville, Paris, Colin, , t. Vuilhorgne, L. II Les hailes de courtoise ms. A, inc.

D, inc. G, inc. T, inc. Tant me sui de dire teus que je m'en sui aparceus: qui trop se taist, quar trop de taire ne peut nus hom a bon chief traire…. De cest conte conter avant n'ai talent que plus m'entremete. Si est drois que je non i mete a cest romans, parfas le nom li Romans des Eles a non. Meraugin de Pollesgues ms. T, expl. V ; Meraugi de Portlesguez ms. Qui de rismoier s'entremet et son cuer et s'entente met ne vault noient, quanque il conte, s'il ne met s'estude en cel conte qui touzjours soit bon a retraire.

Car joie est de bone oevre faire de matire qui touzjours dure…. Se nus i trueve plus que dire qu'il n'i a dit, si die avant; que Raous s'en test a itant. Que hom qui d'aumosnes doit vivre doit toz jors ses pechiez plorer e por ses bienfetors orer. Explicit Meraugis de Porlesguez. Voie d'enfeir ms. R, expl. B, inc. O ; Li favliaus d'infer ms.

U, inc. V, inc. En songes doit fables avoir; se songes puet devenir voir, dont sai je bien que il m'avint, qu'en sonjant un songe me vint…. Explicit le songe d'enfer. C'est li contes de la Vengance Raguidel.